Een semester studeren in Duitsland: Nieuwsgierigheid groter dan angst

Servus!

Ik ben Susan en afgelopen halfjaar volgde ik met een Erasmusbeurs een semester aan de Evangelische Höchschule in Ludwigsburg, Duitsland.

Als student Social Work wilde ik mezelf graag uitdagen door een periode in het buitenland te studeren. Een semester abroad betekent niet alleen colleges volgen in een andere taal, maar ook kennismaken met een andere cultuur, onderwijsvorm en kijk op het sociaal werk.

Een van de meest interessante onderdelen van mijn studie hier is dat ik veel leer over postkolonialisme en de manieren waarop koloniale structuren nog altijd doorwerken in onze samenleving. Dat perspectief verschilt op sommige punten behoorlijk van wat ik bij Hogeschool Viaa heb geleerd. Het zet mij enorm aan het denken over wat ik leer en hoe ik naar Social Work kijk. Juist die verschillen vind ik ontzettend waardevol. Ze laten zien hoe sterk maatschappelijke vraagstukken worden beïnvloed door geschiedenis, cultuur en context.

Maar misschien leer ik hier nog wel het meest over mezelf. Wonen in een ander land vraagt om zelfstandigheid, flexibiliteit en vaak ook een beetje lef. Het solo-leven buiten mijn Nederlandse bubbel is een bijzondere ervaring geweest. Niet altijd gemakkelijk of leuk, maar wel enorm leerzaam. Ik weet nu op een dieper niveau dat ik op mezelf kan bouwen en dat ik veel veerkrachtiger ben dan ik vooraf dacht.

Misschien wel het meest verrassende (en fijne) inzicht is hoeveel ik mijn leven thuis ben gaan waarderen. Dit semester heeft me een hernieuwde liefde gegeven voor alles wat ik in Nederland heb opgebouwd, en het besef dat ik eigenlijk best een vol en rijk leven heb. Daardoor kijk ik er met veel plezier naar uit om straks weer naar huis te gaan. Dat gevoel alleen al maakt deze ervaring voor mij ontzettend waardevol.

Het meest waardevolle van dit semester is misschien wel het besef dat ik jarenlang in een bubbel heb geleefd.

Via ESN (Erasmus Student Network, een absolute aanrader voor studenten die naar het buitenland gaan!) ontmoet ik studenten van over de hele wereld: uit India, Iran, Sri Lanka, China, Zuid-Korea, Finland en nog veel meer landen. Voor het eerst heb ik prachtige gesprekken met mensen die zijn opgegroeid in compleet andere politieke, culturele en historische contexten dan ik.

Dat heeft me doen beseffen hoe weinig ik eigenlijk van de wereld weet.

Ik denk dat ik lang bang ben geweest om buiten mijn Nederlandse en Europese bubbel te kijken. Bang voor geopolitiek, voor conflicten, voor alles waar ik geen controle over heb. Maar juist door deze ontmoetingen merk ik dat mijn nieuwsgierigheid groter is geworden dan die angst.

Wat ik opnieuw heb ontdekt, is hoe leuk mensen zijn (buiten het nieuws om). Hoe snel je verbinding kunt maken, ook als je totaal verschillende achtergronden hebt. En hoe bijzonder het is om samen te praten over onderwerpen als postkolonialisme, geschiedenis en maatschappelijke vraagstukken, om vervolgens te ontdekken hoeveel overeenkomsten er óók zijn.

Ik weet inmiddels zeker dat ik Europa uit móét. Niet omdat ik het hier niet fijn vind. Integendeel. Juist omdat ik heb ontdekt hoe comfortabel mijn eigen bubbel is. Als ik de wereld echt wil begrijpen, moet ik meer zien, meer horen en meer ontmoeten dan wat ik al ken.